Men spreekt van een nieuw jaar, maar ik voel me niets lichter
tussen stapels kranten, tassen, flessen en dozen.
Een beetje bang kijk ik naar de rommel van het verleden: wat ligt er
in het verschiet aan doorns en aan rozen…
Plots denk ik, weet je wat? Een wandeling naar de glasbak is een prima start.
©olijfje voor ©OBA - Nieuwjaarscollectief
Heel verrassend, met alle respect.
Vind toch, als ik zo vrij mag zijn, het gedicht te veel verzanden in ‘ik’.
Who cares.
Of dat nu het proefkonijn van Aline of de glasbak van jou is.
Te veel een microcosmosje.
Voor de lezer lastig te volgen.
Elke vijf regels zitten we in een andere nano-neutrino.
Het gaat om een OBA-nieuwjaarsgedicht.
Dat gaat over nieuw begin in de meest brede zin van de betekenis.
Voor de volgende deelnemers zou ik willen adviseren in eerste instantie eens aan de inhoud te gaan werken.
Dan komt het rijmschema vanzelf wel.
.
Een mooie aanvulling,
en goed op het nieuwjaarsidee ingespeeld!
BRAVO!!
Hoe vond je het om te doen?
@Reine jRagolo dankjewel!
@Jezzebel: daar zeg je me wat. Je hebt gelijk dat ‘ik’ misschien storend is in een nieuwjaarsgedicht voor allen, mijn excuus als ik in dat opzicht de opdracht niet heb voldaan. Als ik me gerealiseerd had in algemeenheden te moeten spreken had ik niet meegedaan, want woorden in de brede zin zeggen me zo weinig, ik kan er niets mee. Ik houd van microkosmos; het universum wordt er in weerspiegeld.
@Spuit11: Dankjewel voor je fijne woorden! Ik vond het leuk om te doen: ik houd van kettingreacties. Dat je door aan een openbaar gesammt-kunstwerk mee te doen mogelijk verwachtingen moet waarmaken is lastiger. Om in de woorden van een goede vriend te spreken: ‘het is helemaal niet erg om kritiek te krijgen, behalve van vrienden, familieleden, kennissen, collega’s, werknemers, werkgevers en vreemden.’
Ja met Reine zeg ik een verrassing.
Het was moeilijk een wending terug te maken.
Dat moest met kleine stapjes.
En niet met een te scherpe bocht.
Je leven bij elkaar rapen is ook een begin.
Dus prachtig passend inhoudelijk
En het is moeilijk steeds op het geheel te reageren.
Dat was bij de verhalenfeuilleton al moeilijk en lukte toen ook niet.
Een beetje lappendeken is onvermijdelijk.
Maar ook de charme net als van de OBA wat ook een lappendeken is.
Olijfje, voor jou neem ik een extra blik spinazie.
Je doet me opgelucht lachen, ja, zo is het! Rustig aan, anders vliegt de hele riedel uit de bocht. Lang leve de lappendeken; patchwork mag weer. En spinazie is zoo lekker.
Ik sluit mij volledig aan bij Sander en had het niet beter kunnen zeggen
dichtersgroet,
Simen Vrederat
Wat een prachtig vervolg, en die ik vorm die hoort bij ons, het nieuwe jaar staat inderdaad voor nieuwe dingen… en het nieuwjaarsgedicht maken we met zijn tienen, maar ik ben ook bij mezelf gebleven, en zo te zien jij ook… ik vind het een prachtig strofe… en sorry dat ik je geen makkelijker woord gegeven heb… maar zo te zien heb je daar geen last van gehad… kortom prachtig, los staand erg mooi, en in het geheel een mooie aanvulling…
Dankjewel. Je bent een lieffie. Het is goed bij jezelf te blijven. ‘Be yourself. There are plenty of others’ zei het 7up figuurtje.
Haha, ja, wat rijmt er op ‘dichter’… leuke uitdaging was dat.
Dit is eng, mijn motto is namelijk al jaren: Be yourself, everyone else is taken!..
de twist is leuk en geeft
de volgende ruimte daar iets mee te doen
of niet
het gevoel dat uit dit gedicht spreekt, de anticlimax
die de meesten hebben op 1 januari is universeel genoeg
Altijd fijn als mensen dicht bij zichzelf blijven daarom lees ik je graag
Het is niet makkelijk om in vijf regels een overgang van het ene sfeer naar de andere te maken.
Misschien dat daarom ook heel veel mensen niet hebben ingetekend.
Ik heb de uitnodiging van OBA opgepakt om ons in verbondenheid het nieuwe jaar in te dichten en voel me dan ook geheel vrij van welk moeten dan ook.
En het is fijn dat jij ook vanuit dat gevoel hebt geschreven, tenminste zo interpreteer ik dat.
Hartelijke groet
svara
Mijn hemel, ja! Laten we ons nu niet de eerste week van januari al verstrikken in plicht en moeten. Bij voorkeur een heel jaar vrij van dat gevoel, wat zeg ik, een heel leven. Lekker stoeien met taal. Veel plezier met jouw deel.
Iedereen geeft er toch zijn eigen draai aan. En dan zit er wel eens een scherp bochtje in. Maar dat is juist zo verrassend. Ik zat om acht uur al te popelen en volg het geheel met veel genoegen.
Olijfje, mooi. En die laatste regel, dat had bijna een heel verhaal in zes woorden kunnen zijn.
De kracht van een gesammt-kunstwerk, als het goed is, zit ‘m juist in het feit dat de eigen ‘ik’ wordt ingezet voor het collectief, dat het ‘ik’ dus groter is dan laat ik het even flauw de eigen navel noemen. Dat gaat niet met verlies aan identiteit, opnieuw als het goed is, om de eigen ‘ik’ ontkom je namelijk niet, het gaat om de kracht van het samen groter zijn dan het individu op zich.
.
Het ging mij om het niemandsland tussen verleden en toekomst: de kater van het nieuwe jaar. De oplossing ligt in het ‘nu’: de glasbak in dit geval. Maak ‘je’ van ‘ik’ en het hele probleem is opgelost.
Voor iemand die niet meeschrijft heb je flinke verwachtingen. Nogmaals: als die eisen vooraf gesteld waren, dan had ik er rekening mee gehouden, en waarschijnlijk niet meegedaan. Waar gaat het nu om? Het beste gedicht te schrijven? Laat dan alleen gelauwerde dichters los op een eisenpakket vol voorwaarden. In dat geval is voor volgend jaar een selectieprocedure aan te bevelen.
Of mogen de deelnemers die het lef hadden zich op te geven lekker hun eigen deel schrijven op hun manier tot de wonderlijk veelkleurige sjaal dat dit breiwerk zal worden. Zo heb ik de uitnodiging van OBA opgevat en in die hoedanigheid gaf de opdracht veel plezier.
@Olijfje, vooral blijven doen wat je leuk vindt.
Mij gaat het erom dat er ook nog wat te leren valt, behalve elkaar vele pluimen toe te werpen.
.
Mee eens, Jezzebel. Iets leren is leuk. Naar aanleiding van jouw kritiek veranderde ik ‘mijn verleden’ in ‘het verleden’ en dat maakte het gedicht inderdaad sterker. Dus alleen maar pluimen hoeft niet. Maar het is wel de kunst kritiek zo te brengen dat het opbouwend is en uitnodigt tot ontwikkeling: C’est le ton qui fait la musique.
Ongezouten kritiek prikkelt altijd. Toch kun je met dat soort kritiek meestal wel heel veel, omdat het “to the point” is. Gewoon je voordeel ermee doen en het niet persoonlijk opvatten.
Ik krijg een brak gevoel bij het lezen van je bijdrage. Dat typische brakke gevoel dat je hebt na het tot diep in de nacht vieren van de jaarwisseling. Je ziet op tegen het nieuwe jaar, want je bent nog doodmoe van de vorige. Dat is wat ik uit je gedicht haal. Ik weet niet of je dat wilde overbrengen, maar ik haal het er uit.
@Mark. Dankjewel voor je reactie. Precies: dat brakke gevoel in een fris nieuw jaar.
Je hebt gelijk wat betreft kritiek, men zegt ook wel dat je het meest leert van mensen die het je moeilijk maken. Maar ik blijf er bij dat opbouwende kritiek een kunst is. Zodra kritiek de lust ontneemt, gaat er toch wat mis. Ik heb het voorrecht gehad een docent te ontmoeten die als motto het volgende citaat had: ‘if you fail, try again, fail better.’ Niet ideeën over waar grote kunst aan moet voldoen, maar trial& error en het plezier van ontdekken. Daar komen de spannendste en ontroerendste dingen uit voort.
Er staan altijd wel mensen klaar om je op je onvermogen te wijzen. Meestal willen ze er zelf beter van worden. Soms willen ze jou helpen. En heel soms is dat belangeloos. En zelfs, dan nog. Het is maar een dun lijntje waar je oploopt. Zoals ook mijn reactie. Wil ik dat je me aardig vindt, olijfje? Ja, natuurlijk wil ik dat
Wat ik niet begrijp is waarom er op een gedicht, een strofe daaruit, zoveel kritiek kan komen?
Het is toch de creatie van de dichteres? Tuurlijk kan het anders. Het rijmschema en ritme, de woordkeuze en het onderwerp zelfs – ik heb geen idee wat de opdracht was maar weet wel dat het geen exacte wetenschap is.
Het boeit, pakt, geeft uiting aan of tapt in emoties. Het doet iets met de ander? Dan is het goed. Doet het niets? Dan is het ook goed. Een gedicht, vergeef mij mijn naïeve blik in dezen, is altijd goed.
Sinterklaas gedichtjes ook ja
. Hier komt er een:
De Sint liet een harde wind
En wenste gezwind
Een gelukkig nieuwjaar
Aan het Olijvenkind
Kate
x
Hihihi, als Sinterklaas een scheet laat, bolt zijn tabbert op.
Van lichter naar ligt er vind ik grappig. Wat mij betreft hadden de doorns en rozen buiten het gedicht mogen blijven. Een beeldspraak die te vaak is gebruikt. De overgang naar glasbak vind ik dan juist weer origineel.
Dankjewel. Ben het helemaal met je eens wat betreft de doorns/rozen; laat ik met een fotootje het cliché-leed pogen te verzachten.
[...] andere auteurs van deze coproductie: | Simen Vrederat | Wllm Kalb | Aline | Olijfje | Sjaal/Misja | Anja Verhaar | Svara | Apie Dapie | Babbelegoegje [...]